Επιστήμονες και μηχανικοί αναλύουν και εργάζονται πάνω στην επίδραση του μαγνητισμού στις μηχανές εσωτερικής καύσης από τις αρχές της δεκαετίας του 1940.
Στο απόγειο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, η R.A.F και η U.S.A.F. προσπαθούσαν να βρουν τρόπους να αυξήσουν την ακτίνα δράσης των πολεμικών τους αεροπλάνων, καταδιωκτικών και βομβαρδιστικών. Έτσι δημιούργησαν ένα παρόμοιο μηχανισμό, ο οποίος όμως ήταν πολύ βαρύς και μεγάλος και το όλο σχέδιο απορρίφτηκε ,διότι λειτουργούσε με ηλεκτρομαγνητισμό ,πράγμα που σημαίνει ότι απαιτούσε μία μεγάλη εξωτερική πηγή ενέργειας.
Σήμερα πλέον μπορούμε να δημιουργήσουμε τα ίδια και μεγαλύτερα μαγνητικά πεδία χρησιμοποιώντας συσκευές όχι μεγαλύτερες από ένα σπιρτόκουτο. Το 1952 ο Felix Bloch και ο Edward Mills Purcell βραβεύτηκαν με το βραβείο Νόμπελ για τις έρευνές τους πάνω στα μαγνητικά πεδία σε σχέση με την επίδρασή τους στα καύσιμα, υγρά, στερεά ή αέρια.
Την δεκαετία του 1950, ο επιστήμονας πυραυλικών συστημάτων Simon Ruskin ανακάλυψε πως η μαγνητική διέγερση μπορεί να μετατρέψει το παραϋδρογόνο σε ορθοϋδρογόνο. Αυτή η διέγερση, που πραγματοποιούταν με μαγνητικό πεδίο, είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση της κίνησης των μορίων υδρογόνου . Κατά συνέπεια και την δραματική αύξηση της αποδοτικότητας του καυσίμου.
Πληροφορίες για τον εφευρέτη του Super FuelMax: Οι Dr. Felix Block του Πανεπιστημίου του Stanford των ΗΠΑ και Dr. Eduard Purcel του Πανεπιστημίου Harvard των ΗΠΑ, κέρδιασν το βραβείο Νόμπελ το 1952 για την έρευνά τους πάνω στο μαγνητικό συντονισμό (Magnetic Resonance). Μετέπειτα ο Dr. Robert Kane, σημερινός πρόεδρος της I.R.D. και σύμβουλος της NASA και του υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ, προχώρησε στη περαιτέρω ανάπτυξη της θεωρίας του Μαγνητικού Συντονισμού. Έτσι πρωτοπαρουσίασε το Νεοδύμιο και πιο συγκεκριμένα το πατενταρισμένο μείγμα Νεοδύμιου (NdFeB37), ώς καταλύτη για το "σπάσιμο" της αλυσίδας των υδρογονανθράκων στα καύσιμα. Η έρευνα των τριών προαναφερόμενων κορυφαίων επιστημόνων, οδήγησε στη παρουσίαση του Super FuelMax και στην αρχή ότι οι συγκεκριμένες μαγνητικές δυνάμεις, μπορούν να μεταβάλουν τη μοριακή δομή των καυσίμων.
